Bravants

Młodzieżowy styl pop-art w projektowaniu i sztuce

Styl pop-art w projektowaniu
Share on social

Historia powstania stylu pop-artu, czyli dzięki czemu amerykański styl projektowania zyskał ogromną popularność i rzeszę zwolenników na całym świecie.

Nie jest tajemnicą, że większość nowych stylów w projektowaniu graficznym czerpie swoje pomysły z już utworzonych obszarów sztuki. Pop art, który w ostatnich latach ponownie zyskał popularność, nie był wyjątkiem. Był w stanie idealnie wpasować się we współczesny świat i był zaangażowany zarówno w projektowanie graficzne, jak i projektowanie wnętrz, rzeźbę, sztukę fotograficzną. W tym artykule omówimy początki i historię pop-artu, zostaną wskazane cechy stylistyczne charakterystyczne dla stylu, a także opowiemy o jego zastosowaniu we współczesnym designie.

Styl pop-art w projektowaniu

Co to jest pop-art?

Pop-art to kierunek artystyczny, który wykorzystuje obrazy realiów materialnych, przedmiotów z codziennego życia ludzi i bezpośrednio odwołuje się do kultury popularnej. Obrazy pielęgnowane na ludzkich przyjemnościach są wyrywane ze zwykłego kontekstu i umieszczane w zupełnie innej, sztucznej rzeczywistości, zyskując w ten sposób nowe cechy i tracąc stare.

Artysta pop-art nie ogranicza się do jasnych zasad. Do swojej pracy może używać zupełnie innych materiałów, a obrazy, w większości przypadków banalne i prymitywne, pochodzą z wizualnych przyjemności osoby – z telewizji, czasopism, reklam, a nawet z komiksów.

Styl pop-art powstał w latach 50 XX wieku jako przeciwieństwo ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Celowo podkreślał znane przedmioty otaczające ludzi, których abstrakcyjni ekspresjoniści w żaden sposób nie zauważyli. Elitarny, "nie dla wszystkich dostępny" ekspresjonizm i zrozumiały dla wszystkich pop-art – był to wielki punkt załamania w świecie sztuki. Poprzednie kanony piękna zmieniły się diametralnie. W pop-art łączyło się coś, co wydawało się niezgodne. To właśnie ta jakość sprawiła, że pop-art stał się popularny wśród reklamodawców, którzy z powodzeniem mogli połączyć piękne i nieokreślone, drogie i tanie, solidne i nie do reprezentowania.

Styl pop-art w projektowaniu

Historia rozwoju pop-art

Styl pop-art powstał w Anglii w 1950 roku, na początku lat 60. pojawił się także w USA. Założyciel pop-artu jest powszechnie uważany za "niezależny zespół", założony przez kilku krytyków, architektów i artystów w 1952 roku w Londynie. To właśnie w tym czasie jeden z członków tej grupy, utalentowany rzeźbiarz i artysta Eduardo Paolozzi, przedstawił do publicznej oceny serię prac pod nieskomplikowanym tytułem "Bunk!". Była to seria kolaży całkowicie niekompatybilnych elementów – obiektów reklamowych, czasopism i przedmiotów masowej konsumpcji. Jedna z prac przedstawiała chmurę dymu z wpisanym w nią słowem "pop". Wtedy też w artykule jednego z członków "niezależnej grupy", angielskiego krytyka Lawrence'a Ellowaya, po raz pierwszy pojawił się termin "pop-art", stając się nazwą nowego nurtu sztuk wizualnych. Dzięki wielu wystawom pop-art został szeroko rozpowszechniony w całej Europie i Stanach Zjednoczonych.

Kult dóbr, rzeczy i równych szans na przełomie lat 50 i 60 XX wieku w USA pomógł w szybkim rozwoju pop-artu w społeczeństwie amerykańskim. Najbardziej znanymi artystami byli: Klaas Oldenburg i jego rzeźby na dużą skalę różnych przedmiotów – ciastek, zapałek, szpilek, kegla i innych, Andy Warhol i jego słynny "dyptyk Marilyn", Robert Rauschenberg ze słynnym połączeniem farby olejnej i wycinków z gazet w swoich obrazach, Roy Lichtenstein i jego komiksy w dużych rozmiarach, James Rosenquist, Tom Wesselman i wielu innych.

Styl pop-art Andy Warhol

Andy Warhol

Styl pop-art Claes Oldenburg

Claes Oldenburg

Prace wszystkich tych artystów śledziły poczucie dumy z dóbr masowej konsumpcji, które były nie tylko dobre, ale także dostępne dla przeciętnego człowieka. Podkreślano równość społeczną – każda osoba mogła dopasować się do każdego innego konsumenta. "Podczas oglądania telewizji można zauważyć reklamy Coca-Coli, a będziesz pewien, że prezydent kupuje i pije Coca-Colę, gwiazdy piją Coca-Colę, możesz także kupować i pić Coca-Colę... Każda butelka Coca-Coli jest dobra i taka sama" – powtórzył Andy Warhol.

Amerykański czy Angielski Pop-Art? Do dziś trwają aktywne dyskusje na temat tego, kto jest pionierem pop-artu. Z jednej strony pojawił się w Anglii, ale z drugiej strony to Amerykanie sprawili, że ten styl sztuki stał się popularny. Angielski pop-art był bardziej powściągliwy i delikatny, artyści w swoich pracach wyrażali nieodłączne pomysły i pokazywali aktualne tematy tamtej epoki. W amerykańskim pop-artu wszystko było bardziej agresywne, było dużo kreatywności, odwagi, nieszablonowych podejść i pomysłów. Jego ważną cechą było nastawienie w kierunku reklamy i projektów komercyjnych. Pomimo tej konfrontacji amerykański i angielski pop-art łączył wspólnego buntowniczego ducha. Młodzież tamtych czasów chciała zmian, zmiany zwyczajowych, ustanowionych od urodzenia, zasad bytu. Byli gotowi zapomnieć, ani odrobiny litości, całą przeszłą kulturę.

Styl pop-art Roy Lichtenstein

Roy Lichtenstein

Styl pop-art Robert Rauschenberg

Robert Rauschenberg

Co jest typowe dla pop-artu?

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech jest użycie jasnych, wyzywających kolorów. Tutaj sąsiedztwo bogatych odcieni obok pastelowych i białych odcieni jest uważane za normę. Pop art nie ogranicza wyboru kolorów, ale najbardziej popularne są kolory czerwony, żółty i niebieski. Inną ważną cechą jest użycie wielu identycznych obrazów w jednym utworze. Obrazy można po prostu powtórzyć lub zmienić kolor i wymiary. Doskonałym przykładem jest dobrze znana praca Andy Warhola z niezrównaną Marilyn Monroe.

Pop-art charakteryzuje się również wykorzystaniem różnorodnych odbitek. Może to być prosty wzór kropek, aplikacje zawierające serca, usta, Jedzenie i oczywiście bezpośrednie symbole tamtych czasów – Coca-Cola, zupa Campbell, a także portrety sławnych ludzi Marilyn Monroe, Elvisa Presleya i wielu innych.

Tutaj uważa się za obowiązkowe stosowanie niestandardowych obrazów opartych na komiksach, jasnych naklejkach, portretach ludzi i postaci z kreskówek, korzystanie z przedmiotów promocyjnych, wycinków z gazet i czasopism. Interesujące jest niezwykłe podejście artystów do fotografii. Jak wspomniano powyżej, może to być gra z ilością, kolorem. Zwykle w jednej historii jest nie tylko samo zdjęcie, ale także nałożone na niego inne zdjęcia lub narysowane obiekty, tworząc rodzaj kolażu. W takim przypadku nie ma jasnych zasad i granic, artysta lub projektant samodzielnie wybiera to, co mu się podoba.

Styl pop-art w projektowaniu

Pop-art i nowoczesność

Pomimo zmieniającego się świata, pop-art pozostaje obecnie popularnym stylem wśród projektantów i artystów. Minęło ponad 50 lat od jego powstania, ale nadal aktywnie tworzone są ilustracje, obrazy i kreatywne reklamy o charakterystycznych cechach stylu. Często stosuje się go w projektowaniu wnętrz, dekorowaniu akcesoriów, a także w tworzeniu nadruków na ubraniach. Doskonałym przykładem pop-artu w dzisiejszych czasach jest klip amerykańskiej piosenkarki Rihanny "Rude Boy".

Być może w porównaniu z latami 50 pop-art stał się mniej szorstki, ale mimo to zdolność tego stylu do natychmiastowego tworzenia swoistego świata emocjonalnego – zarówno realnego, jak i abstrakcyjnego, pozwala mu nie tylko nie rezygnować z pozycji, ale także stale znajdować zastosowanie w różnych dziedzinach sztuki.

Następny artykuł
Responsywna strona internetowa: 6 ważnych korzyści
Responsywna strona internetowa
Przeglądając tę stronę internetową, akceptujesz ogólne warunki użytkowania i korzystanie z plików cookies.